به نظر من بهترین لطفی که میشه به یک معتاد کرد اینه که بهش مواد بدی ، نه اینکه ترکش بدی ، چون برای ترک کردن اجبار بیرونی فایده ای نداره ، اجبار درونی باید به وجود بیاد ، باید فرد به این مسئله که تا این حد به چیزی احساس نیاز کنه رو رد کنه ، و اونوقت میشه شروع تغییر ، اونوقت میشه آغاز همیاری برای کمک واقعی بهش .

من یک فرد معتاد رو مثال زدم ، یعنی دیگه ته ته یک فرد نیازمند بودن ، شما میتونید تعمیمش بدین به خیلی چیزای دیگه .

چون وقتی میخوای به یکی کمک کنی اولین سوالی که براش پیش میاد اینه که خب که چی؟ بعدش چی؟ حتی گاهی فکر میکنه این کمک چه منفعتی واسه شما داره؟ بله ، دقیقا تا کسی ازتون کمک نخواسته بهش کمک نکنید ، اگر خواستین به کسی کمک کنید که ازتون تقاضا نکرده ، در راستای نیازش بهش کمک کنید ، نه در راستای اینکه شما فکر می‌کنید به چه چیزی نیاز داره .

مثلا من یک دوستی داشتم که برای درآمد بیشتر خونه شو به مسافرها اجاره میداد و گاهی میومد خونه ی ما و گاهی میرفت خونه ی دوستای دیگه مون ، من میدونستم که این مسئله کمک شایانی بهش نمیکنه و چاره چیز دیگه ای ، اما چون از من نمیخواست که کمک بهتری بهش بکنم ، منم همون چیزی که از من میخواست و بهش میدادم و براش طلب خیر و آگاهی میکردم